Συγνωμη που αισιοδοξώ.

Αλήθεια. Ώρες ώρες νιώθω άσχημα που είμαι αισιόδοξος. Που πιστεύω πως όλα θα πάνε καλά. Πως έχει ο Θεός. 

Έτσι είμαι φτιαγμένος όμως. Όχι να ονειροβατώ αλλά να ψάχνω το καλό. Το θετικό. Σε όλα τα πράγματα. 

Έτσι και σήμερα. Ζούμε πραγματικά πρωτόγνωρες καταστάσεις. Η πανδημία έχει απλώσει τα πλόκαμια της παντού και δεν ξεχωρίζει κανέναν. Ούτε φτωχούς, ούτε πλούσιους. Ούτε γνωστούς. Ούτε αγνώστους. Κανένας δεν είναι άτρωτος. 

Και βρίσκω μια ομορφιά μέσα σε αυτό. Ξαφνικά αποκτά αξία μόνο ό,τι πραγματικά έχει σημασία. Για λίγο, θα μου πείτε. Στο χέρι μας είναι να είναι για πολύ, θα απαντήσω. 

Αυτή η αόρατη απειλή ήρθε να μας δώσει ένα χαστούκι. Ένα δυνατό χαστούκι. Ταρακούνησε τον εγκέφαλο μέσα στο κρανίο μας. Έτσι το ένιωσα εγώ τουλάχιστον. 

Δεν θέλω να αναλωθώ σε σενάρια που διαβάζω. Γιατί πολύ απλά δεν έχουν και τόση σημασία. Όχι σε αυτή την φάση τουλάχιστον. 

Πριν κάποια χρόνια πέθανε ο Steve Jobs από καρκίνο. Ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο είχε την τύχη που έχουν τόσοι και τόσοι κάθε μέρα. Τότε θυμάμαι σκέφτηκα πως το φάρμακο για τον καρκίνο δεν υπάρχει τελικά. Και όλοι όσοι υποστήριζαν πως υπήρχε και μας το έκρυβαν δεν ήξεραν τι έλεγαν. 

Είμαστε λοιπόν πολύ περισσότερο «ίσοι» από όσο νομίζουμε. 

Θέλω όμως να σταθώ σε κάτι που με προβληματίζει πολύ αυτό το διάστημα. Online από όπου και αντλώ την πληροφόρηση και την ενημέρωση μου, με κάθε επιφύλαξη φυσικά κάθε φορά, επικρατούν δυο φωνές. Αυτές που έχουν πανικοβληθεί και αυτές που βλέπουν τα πράγματα ακόμα λίγο χαλαρά με μια αίσθηση απαισιοδοξίας όμως. 

Σκέφτομαι πως αυτό είναι πιθανότατα συσσωρευτικό. Δεν περάσαμε και λίγα τα τελευταία χρόνια. Από την άλλη όμως, αν τέτοια «χτυπήματα» δεν μας ταρακουνήσουν, τότε τι θα το κάνει;

Κάνω απλές σκέψεις. Χρειάζομαι τελικά 4 τζιν παντελόνια; Είναι λογικό να αγχώνομε όταν η δουλειά μου δεν πάει όσο καλά θα ήθελα; Βγάζει νόημα να κλέβω ώρες από την οικογένεια μου για να τις επενδύω στα πρότζεκτ μου;

Τέτοιες ερωτήσεις δεν με αγχώνουν. Με προβληματίζουν όμως βαθειά. Γιατί πιστεύω πως μόνο μέσα από απλές ερωτήσεις βελτιώνουμε τον εαυτό μας. Σιγά σιγά. Μικρά βήματα κάθε φορά.  

Η αισιοδοξία μου λοιπόν έγκειται σε μια σειρά από μικρές σκέψεις. Σκέψεις που συνήθως τις συνδυάζω με κάποια δεδομένα. Λατρεύω τα δεδομένα. Κρύβουν αλήθειες. 

Για παράδειγμα, τα data μας λένε πως συνήθως όλα στο τέλος βαίνουν καλώς. Δεν είναι και λίγο αυτό.

Ακόμα, γνωρίζω πως η ζωή μου σε σχέση με τον σύμπαν και τον χρόνο που υπάρχουν (και θα συνεχίσουν να υπάρχουν) όλα, αποτελεί ένα μεγάλο τίποτα. Ακόμα και άνθρωποι με πραγματικά κοσμοϊστορικό έργο στο ενεργητικό τους, ελάχιστα μπορούν να επηρεάσουν ότι συμβαίνει μακροπρόθεσμα. 

Παράλληλα, πιστεύω βαθειά πως το καλό πάντα κερδίζει. Ακόμα και όταν όλα δείχνουν να πηγαίνουν στραβά, long term το καλό επικρατεί. 

Αν θες, μπορείς να βρεις θετικά σε όλα. Αν τα βλέπεις όλα σαν ευκαιρία να μάθεις, να βελτιωθείς και σε συνάρτηση με τον στίχο «ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό», τίποτα δεν μπορεί να σε ρίξει. 

Θέλω να πιστεύω πως τέτοιες εμπειρίες βελτιώνουν τον άνθρωπο σαν είδος. Πως τον κάνουν να αγαπά περισσότερο, να μοιράζεται περισσότερο και να κατανοεί καταστάσεις λίγο καλύτερα. 

Λίγο, έστω λίγο. Φτάνει για τώρα.