Τι το κανατε το παιδί ρε;

Δεν σας μπορώ άλλο ρε. Πορσελάνινα ανθρωπάκια. Ετοιμα να ραγίσετε στο πρώτο τσούγκρισμα. Κενές κόπιες.

Τι κάνατε το παιδάκι μέσα σας ρε; Σε ποιο υπόγειο της ψυχής σας τρέμει φοβισμένο;

Οταν είσαι παιδί είσαι ο πιο ολοκληρωμένος και ουσιαστικός άνθρωπος που θα υπάρξεις ποτέ. Είσαι αληθινός. Από εκεί και πέρα ξεκινά μια μάχη.

Αυτό το παιδάκι πρέπει να παλέψει με το ψέμα σου. Με το δήθεν σου. Με τις ανασφάλειες και τα ψεύτικα θέλω που σε τάισαν.

Δύσκολη μάχη. Ισως και άνιση καμιά φορά.

Φοβάται πολύ, αλλά έχει και άγνοια κινδύνου. Αυτό είναι και το μοναδικό όπλο του.

Παιδί είναι άλλωστε.

Λάμψη. Φως. Σκέτο.

Ολα θα παιχτούν στο πόσο μπούλινγκ θα του κάνεις. Πόσο τρύπιος είσαι. Πόσο κομπλεξικός. Οσο μεγαλύτερα τα κενά σου, τόσο περισσότερο θα υποφέρει το παιδί αυτό.

Μέχρι που δεν θα αντέξει άλλο. Το ξέρει. Και αυτό το τρομάζει περισσότερο απ’ όλα.

Οτι θα αναγκαστεί να αυτοκτονήσει για να βγάλεις άλλη μια σωστή σέλφι. Μια σέλφι που δεν θα σε έχει μέσα. Αλλη μια κενή φωτογραφία.

Τρέμει στην σκέψη και μόνο.

Παιδί είναι άλλωστε.