Apple. Η εκκλησία της τεχνολογίας που μας πήρε την ψυχή(;)

Ξεκινώντας θέλω να σας δείξω μερικές εικόνες.

Δείτε.

Τι είναι αυτό;

Στρατόπεδο συγκέντρωσης;
Τι περιμένει τόσος κόσμος στην ουρά;
Γιατί μερικοί κοιμούνται στο δρόμο μέχρι και 14 ημέρες για να μη χάσουν τη θέση τους;
Γιατί να θέλει κάποιος να είναι ο πρώτος σε αυτή την ουρά;

Άνθρωποι κοιμούνται στα πεζοδρόμια, χωρίς να είναι άστεγοι.

Άνθρωποι βάζουν τις ζωές τους σε “παύση” για να μη χάσουν τη σειρά τους.

Άνθρωποι πληρώνουν άλλους ανθρώπους για να περιμένουν σε βάρδιες στη σειρά.

Που οδηγεί αυτή η ουρά ρε συ;

“Θα πρέπει να σε οδηγεί σε κάτι πολύτιμο για να περιμένει τόσος κόσμος”, θα σκεφτεί κανείς.

Νερό; Γάλα; Ψωμί;

Πιθανώς να το έχετε μαντέψει, αλλά όλοι αυτοί περιμένουν το νέο iPhone!

Θέλουν να είναι οι πρώτοι που θα το αγοράσουν. Που θα το αγγίξουν. Που θα ποστάρουν στα social τους πως το έχουν.

Πήρα το νέο iPhone. Check!
Τώρα;

Σε 6 μήνες θα βγει πάλι το “νέο iPhone”.
Τα λέμε τότε.

Α! Δείτε και αυτό.

Ουρές για το iPhone 5s – 2013

Μισό λεπτό.

Μην παρεξηγηθώ. Θεωρώ την Apple μια από τις κορυφαίες εταιρίες τεχνολογίας (και όχι μόνο) στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Έχω iPhone. Έχω Macbook pro. Έχω Airpods.

Είναι τα εργαλεία της δουλειάς μου.
Με αυτά ζω την οικογένεια μου.

Μάλλον, δεν τα έχω με την εταιρία λοιπόν. Όχι μόνο με την εταιρία τουλάχιστον. Η αλήθεια είναι πως ίσως της ρίχνω το μικρότερο μερίδιο ευθύνης.

Αλλά πάρτε μια ανάσα σας παρακαλώ και δείτε ξανά τον κόσμο πιο πάνω.
Τι συναισθήματα σας προκαλούν οι εικόνες;

Και τώρα δείτε αυτό.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν περιμένουν το νέο iPhone.
Αυτοί οι άνθρωποί περιμένουν να πάρουν λίγο καθαρό νερό. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν τίποτα. Αυτοί οι άνθρωποί μπορεί να περιμένουν σε αυτή την ουρά πολλές ώρες ή και ημέρες.

Αυτοί οι άνθρωποι μου βγάζουν νόημα. Και εγώ θα περίμενα για λίγο καθαρό νερό αν δεν είχα την πολυτέλεια να ζω σε μια χώρα που το έχει σε αφθονία.

Νομίζω και εσύ.

Ουρές πάνω. Ουρές και κάτω.
Άλλες αξίες όμως. Ε;
Γιατί όμως; Αναρωτιέμαι.

Και δεν μιλάω για τα αυτονόητα περί ανισότητας, αδικίας κλπ. Δεν πιστεύω στα “η ζωή τα έφερε έτσι”. Συνήθως έχουμε εναλλακτικές.

Αυτοί που περιμένουν για νερό, ίσως να μην έχουν άλλη επιλογή. Οι φίλοι μας πιο πάνω όμως;

Αλλά αυτό το κείμενο μου όμως φιλοξενείται στο Brandstories, οπότε θέλω να δω το φαινόμενο και μέσα από το δικό του πρίσμα.

Οι πρώτες ουρές που είδαμε πιο πάνω, είναι κάτι που δημιούργησε η Apple; Το brand της;

Ο κόσμος δηλαδή είναι θύμα μιας αδιάκοπης και καλοστημένης προπαγάνδας από την μεριά της εταιρίας, ώστε να μην μπορεί πλέον να διαχειριστεί τις ανάγκες που του έχουν δημιουργήσει;

Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που κοιτούν τα προϊόντα της Apple σαν να είναι “άγια”, τα apple stores σαν “ναούς” και τον Steve Jobs σαν τον “μεσσία”.

Όσοι παρακολουθείτε τα πράγματα από κοντά, ξέρετε πως δεν υπερβάλλω καθόλου.

Ή μήπως η κοινωνία μας είναι τόσο κενή πια, που φτάνει ακόμα και στα άκρα για να γεμίσει έστω και για λίγο τα τόσα μεγάλα και ουσιαστικά κενά της;

Δεν έχω σαφή απάντηση.

Και αυτό γιατί πιστεύω πως μάλλον το ένα τροφοδοτεί το άλλο. Η κοινωνία που ζούμε είναι ακραία υλιστική. Όλοι θέλουν περισσότερα πράγματα.

Κι άλλα, κι άλλα. Το επόμενο μοντέλο. Την νέα τεχνολογία. Περισσότερα megabytes, περισσότερες ίντσες, μεγαλύτερη ανάλυση, άλλο χρώμα, άλλο.. άλλο…

Τι άλλο;

Όσο ο κόσμος ζητά, κάποιος θα φτιάχνει.

Γιατί το χρήμα είναι στην κορυφή της πυραμίδας αξιών. Πάνω από τον άνθρωπο. Πάνω από τη ζωή την ίδια.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ημέρα που πέθανε ο Steve Jobs.

Ο κόσμος έκανε λες και έχασε τον “μεσσία” του. Τον καθοδηγητή του. Αλήθεια!

Σάστισα στο θέαμα.

Χιλιάδες κόσμου να κλαίει σαν να πέθανε κάποιο κοντινό τους πρόσωπο. Να ξενυχτούν με κεριά αναμμένα και να πλημμυρίζουν με λουλούδια και μηνύματα τα Apple stores.

Δεν θα ξεχάσω όμως ΠΟΤΕ και την ημέρα που είδα αυτή τη φωτογραφία.

Θα με στοιχειώνει για πάντα.

Γιατί φταίω και το ξέρω.

Αλλά μην σας νοιάζει.

Νικάμε!